Hoi! Ik ben Teuntje van Marwijk, 23 jaar oud en ben in 2014 afgestudeerd voor de opleiding ‘Ondernemen, Dier & Gedrag’. Ik werk momenteel op een hondenpension. Tijdens mijn opleiding heb ik verschillende stages gelopen, waaronder bij het geweldige PAWS-PATAS Samen met 2 vriendinnen/klasgenootjes (Tessa en Nikki) ben ik 27 maart 2012 vertrokken naar deze bijzondere plek. Ik heb hier ruim 9 weken mogen zijn en ik vond het GEWELDIG.
We kwamen op het vliegveld aan waar we werden opgehaald door een vrijwilliger van het asiel, Vincent. Aangekomen op het asiel kregen we een rondleiding over het hele terrein en onze “woning” voor de komende periode. Een prima stacaravan waar we konden koken en slapen. Douchen deden we in een aparte ruimte.
Na de rondleiding bracht een van de vrijwilligers ons naar het dichtstbijzijnde dorpje Turre om boodschappen te doen. Het is namelijk niet echt te lopen als je drinken nodig hebt, waaronder grote containers water! De eerste dag hebben we de koffers uitgepakt, lekker rustig aangedaan en kennis gemaakt met de rest van de mensen.
De dag na aankomst mochten we dan eindelijk aan de slag met de hondjes! Ik stond op afdeling front en werd begeleid door een vrijwilliger uit Duitsland. Zij zou 3 dagen later weer richting huis vertrekken met 2 andere meisjes. Op afdeling front zaten op dat moment 15 hondjes, verdeeld over 7 kennels. Het werk bestaat uit het schoonmaken van de kennels als de hondjes buiten lekker aan het dollen zijn, voeren, medicatie toedienen en voornamelijk knuffelen en spelen!
Van 13:30 tot 16:00 hadden we siësta, tijd om even alles te laten inwerken, met de vrijwilligers te praten en vooral te genieten van onze eerste dag. Op het moment dat we met z’n drieën aan de tafel buiten zaten, oftewel onze WiFi-plek, hoorden we dichtbij een hond huilen… Je kent alle hondjes van het asiel nog niet en verwacht dat dit ergens bij het asiel vandaan komt. Toch maar richting de poort gelopen om er zeker van te zijn dat er niks was gedumpd. Helaas was dit wel zo… Ik ben naar de hond toegerend, deze zat vastgebonden aan een struikje met een stukje stro-touw. Zo zielig. Ik heb er wel even bij stil moeten staan… Nikki en ik hebben de hond losgemaakt en meegenomen naar het asiel, deze moest direct in quarantaine. De dierenarts kwam regelmatig langs om honden te controleren, zo ook deze gedumpte stumperd. Hij werd gecontroleerd op een chip, die hij uiteraard niet had, gevaccineerd, hij kreeg een paspoort en een naam; Landau. Landau is een Galgo Espagñol. Dezelfde week werd hij ook gecastreerd.
‘S avonds heb ik op internet gezocht naar de rasspecificatie van deze honden en waar ze voor ‘dienen’ in Spanje. Ze blijken goed voor de hazenjacht maar als ze niet snel genoeg meer zijn of wanneer het hazenjacht seizoen ten einde is, worden er zulke misselijke dingen mee gedaan dat ik het hier niet neer kan zetten, terwijl het de harde waarheid is…
De eerste week op het asiel ging zo snel voorbij. In deze week heb ik de honden leren kennen en zij mij (ze blaften eindelijk niet meer naar me!). Helaas hebben we op ‘n avond wel weer een hondje binnen gehaald die verderop aan een hek gebonden zat met een vuilniszak strak gewikkeld om haar kop… Ook zij moest direct de quarantaine in en werd ook gecontroleerd door de dierenarts. Ze was doodsbang… Ze kreeg de naam Fuxia, een kleine Podenco.
Het verschilde soms waar ik mocht werken en welke hondjes ik mocht verzorgen. Ik heb voornamelijk op afdeling front en quarantaine gelopen. Zo ook de tweede week, waar ik op quarantaine mocht werken. Landau zat er toen nog en natuurlijk ook Fuxia. Ik denk dat ik daar verliefd ben geworden op Landau!
Ik heb toen heel veel met hem gewerkt, heb hem leren kennen en jeetje, wat een schat van een hond. Op een gegeven moment was zijn tijd voorbij in quarantaine en mocht hij eindelijk vrij rondlopen op een afdeling, tussen andere hondjes. Heel fijn voor hem natuurlijk, maar ik ging hem wel missen op ‘mijn’ afdelingen haha. Landau ging naar afdeling Top, waar Tessa de hondjes vaak verzorgde. Als ik ook maar even tijd had, zocht ik ‘m op om eventjes te knuffelen.
Fuxia zat nog wel in quarantaine en wat bloeide zij op! Van zeer bang hondje die van angst beet, naar enorme knuffelkont. Ik heb haar vertrouwen gewonnen door elke dag bij haar te gaan zitten. Wat een scheetje. Elke dag ging ze vooruit. Wat is het fijn om dit te behalen met zo’n hondje, het geeft je voldoening, een heel goed gevoel. Maar ook voor Fuxia kwam er een einde aan haar quarantaine tijd. Ook zij mocht naar een afdeling. Dit was afdeling Hunting-Block. Nikki verzorgde deze afdeling vaak.
Door de dagen heen zijn er verschillende honden gedumpd, van pups tot volwassen honden. Honden die stampvol met teken zaten, een nestje van 3 pups van een week of 4 oud, waar nauwelijks meer leven in zat… Deze pups zijn grootgebracht met de hand. 
Ook pups die in een vuilniszak gevonden zijn in een plas water, terwijl het ruim 30 graden was. Deze pups hebben we om de dag moeten wassen met speciale shampoo, ze hadden zo’n slechte huid! Maar wat zijn deze hondjes opgeknapt! Dit nestje hebben we “the Vegetarians’’ genoemd. Ze kregen de volgende namen; Anise, Tofu, Muesli, Soja, Brussel en Halumi.
Ook werd er een heel jong nestje gedumpt in een doorweekte kartonnen doos ‘s ochtends vroeg, deze hebben we het ‘’Potter Litter’’ genoemd. Per nest krijgen ze een thema, om ‘t zo maar even te zeggen, en daarbij horen natuurlijk passende namen; Weasly, Hagrid, Potter, Jenny en Hermione. Geweldig toch!
Er zijn natuurlijk ook hoogtepunten geweest: Hondjes die op transport gingen op weg naar een nieuw leven! We hebben met z’n allen staan huilen van geluk, dat ze eindelijk het goede leven tegemoet zouden gaan. We waren zo blij voor ze maar we zouden ze heel erg gaan missen. Ook Landau heeft een thuis gevonden, en dat is bij mij. Ik heb mijn ouders overgehaald om hem te adopteren. Ze waren nog een beetje huiverig omdat we al 2 honden hadden dus het was nog spannend hoe dit zou verlopen. Dit ging direct goed, Landau voelde zich ook gelijk thuis!
Inmiddels woon ik op mezelf en Landau is mee verhuisd.
Hij is erg verwend en vind het allemaal wel prima. 
Veel slapen, lekker rennen door de weilanden en gek op knuffelen.
Hij is zo gek als een deur, ik heb ontzettende klik met hem en zou ‘m voor geen goud willen missen. Ook hij is een aandenken aan mijn tijd bij PAWS. Die tijd zou ik hoe dan ook nooit meer vergeten en als de kans zich voordoet, zou ik per direct het vliegtuig instappen om nogmaals te genieten op deze speciale plek.
De dagen vlogen voorbij. Vooral Nikki en ik hebben heel veel gewandeld in de prachtige omgeving. We hebben ontzettend veel foto’s gemaakt. Ook liepen we regelmatig naar het dorpje Turre, gewoon om tapas te eten, wat te drinken en te genieten van het weer, de gezellige barretjes en om wat kleine boodschappen te halen. Er was niet echt een route naar het dorpje om te lopen, die hebben we zelf maar gemaakt, door de velden heen haha.
We zijn tussendoor ook nog een aantal keer naar Mojácar geweest, een stadje aan de zee. Lekker eten, zwemmen, zonnen, winkelen, naar de shop van PAWS, en vooral genieten van onze tijd.
De route daarheen liep door de bergen, dit leek ons erg mooi, maar wat was het heet en ver!! Ik geloof dat we bijna 6 uur lang gewandeld hebben. Wel een heel mooie route, je kon alles overzien en de moeite waard om de bergen eens in te trekken.
Aangekomen in Mojácar bleek het siësta te zijn, dus alle winkels waren gesloten! De terugweg hebben we langs de weg gelopen, dit was maar ‘n uur of 2 hahaha. Naar Mojácar wandelen was ook maar eenmalig uiteraard, de andere keren hebben we maar gevraagd aan de vrijwilligers of ze ons konden brengen en halen…
Ik heb mijn hart hier kunnen ophalen want honden zijn mijn passie. Ik heb alleen maar mooie herinneringen aan mijn tijd bij PAWS ondanks dat we ook nare dingen hebben meegemaakt, waaronder 
het dumpen van zoveel honden. Ik heb er zo genoten, ik vond het vreselijk om weer te moeten gaan, om afscheid te nemen van alle hondjes en de mensen… Ik heb nog zoveel meer te vertellen, over alles wat we mee hebben gemaakt, hebben gedaan, hoe lief alle hondjes waren, welke honden ik mee wilde nemen… Je bent constant met dezelfde honden aan het werk, zo leer je ze kennen en wil je ze allemaal meenemen. Je gunt het elke hond, stuk voor stuk, dat ze een fijn thuis krijgen.
Ik hoop hier ooit terug te komen en weer te mogen helpen, want jeetje, wat mis ik deze plek!!
en zodoende zijn in twee dagen alle kittens en een paar van de oudere zwerfkatten, waaronder moederpoezen meegenomen. Enkele dieren zijn er slecht aan toe en zij verblijven bij de dierenarts. Allen zijn onderzocht door de dierenarts en krijgen de hulp die nodig is. Los van deze actie wil PAWS-PATAS onmiddellijk een TNR actie in deze buurt starten, zwerfkatten vangen, steriliseren/castreren en weer vrij laten zodat er een kattenkolonie is die zonder overlast te veroorzaken hun leven kunnen leiden. Hiermee hopen we het vergiftigen van katten in deze buurt te voorkomen wat anders onvermijdelijk gaat gebeuren.
Er moeten 40 wilde katten worden gevangen, gesteriliseerd of gecastreerd die weer worden vrijgelaten om het probleem in het gebied op te lossen. Geraamde kosten voor de actie over deze groep is minimaal € 3000 zonder behandeling van andere eventuele veterinaire problemen. (het aantal katten en kittens is hoger dan wij in eerste instantie konden waarnemen, de kosten zijn derhalve aangepast aan de huidige cijfers)
Onze PAWS honden en katten hebben er gelukkig geen hoofdbrekens over: zij zitten veilig en krijgen hun eten keurig op vaste tijden geserveerd. Er zijn van die kant dan ook geen klachten. De meeste dieren zijn blij met wat rust, voer en een veilige plek.
ontsmettingsmiddel stappen die voor elke kennel staat voordat de kennel wordt betreden. Ook hebben alle dieren allemaal hun eigen voer en waterbak en deze mogen niet zomaar van kennel wisselen, iets waar goed op gelet moet worden. Het is een verantwoordelijke taak, want met zoveel honden in een asiel kunnen mogelijke ziektes zich snel verspreiden.
kennels staan ingedeeld nemen de tijd om de honden te leren kennen en ze wat extra aandacht te geven. Ze zitten tenslotte deze twee weken als het ware “opgesloten” dus dat kan goed gecompenseerd worden met wat extra aandacht.
voren die zouden kunnen matchen. Dan wordt er een stuk gewandeld om te kijken hoe de honden op elkaar reageren. Men laat de honden kennis maken en als dat allemaal goed gegaan is wordt de beslissing genomen. De eerste paar dagen is het wel goed in de gaten houden hoe de honden zich gedragen want bijvoorbeeld dingen als voer kunnen ruzies veroorzaken. In de intake kennels zitten de honden apart dus daar is geen sprake van bak-nijd, maar dat kan in de gemengde kennels een ander verhaal zijn.
altijd erg druk met de exit checks voor alle dieren door de dierenarts, al het papierwerk wat bij de officiële instanties moet worden ingeleverd en het inbouwen van de transport kooien in de bus.
met een stop in het zuiden waar nog meer donaties werden opgeladen (Maurice, bedankt!) en vervolgens ving de rit naar huis aan. Deze keer kon er overnacht worden en de chauffeurs sliepen net buiten Lyon, nog een héél eind van huis. Op zondagavond kwam de bus terug en wij zijn allemaal weer blij dat twintig van onze dieren een veilig huis gaan krijgen en dat de reis voorspoedig is verlopen.
Vermeldenswaardig is het feit dat de Stichting “Handen ineen voor PAWS” dit mei transport heeft gesponsord, een hele prestatie, waardoor alle kosten voor de reis betaald zijn. Dat PAWS hier erg dankbaar voor is zal duidelijk mogen zijn.
Deze keer goed weer dus er werd niet gekleumd bij de PAWS kraam, er viel zelfs geen regen. Wel heel veel leuke en blije honden en er werden wat kilometers gemaakt op hoge snelheid door de jachthonden. Het blijft altijd mooi om zoveel vrolijke honden samen te zien zonder dat er problemen ontstaan.
Joya is een kleine galgo die vijf jaar geleden bij PAWS aan het hek stond gebonden en dat op klaarlichte dag. We liepen het kantoor uit en daar stond Joya samen met Jewel, een zwarte galgo, aan het hek bij de poort.
speciale plek vinden waar zij langzaam kon wennen aan een ander leven en de angsten van haar moeilijke bestaan achter zich kon laten. Sephyra blijft timide naar vreemden maar is een gelukkige hond die een geweldig tehuis heeft mogen vinden. Haar bijzondere en zachtaardige karakter heeft ze behouden.
R.F.
De veel gehoorde kreet dat in Nederland de asiels ook vol zitten is niet meer op feiten gebaseerd. Of men voor of tegenstander is van het naar Nederland halen van ex-zwerfdieren moet een ieder voor zich uitmaken, maar het versleten argument dat buitenlandse honden de plaatsingskansen van Nederlandse asielhonden verkleint is niet waar en zeker niet op cijfers gebaseerd. Sterker nog, de Nederlandse asielhonden worden soms wat makkelijker geplaatst als een asiel af en toe ook leuke mix-hondjes op de site heeft staan en niet de moeilijk herplaatsbare honden die zijn afgestaan.
Een dag die in het teken staat van de Spaanse honden, maar iedereen is welkom. Het evenement wordt gehouden bij de Geffense plas in Oss, een terrein dat volledig omheind is: deels door een groot hekwerk en deels begrensd door een grote waterplas. Hier kunnen de honden vrij rondrennen en met hun soortgenoten ravotten in het bos, gras of in het zand.
vernieuwd en ziet er overzichtelijk en fris uit met pakkende posters, foto-collages en genoeg uitgetypte informatie. Ook ligt er een foto album, gemaakt door een vrijwilligster, over haar ervaringen bij PAWS.
halen?
gemakkelijke honden en hondjes, gezinsdieren die zich goed aanpassen en geen gezondheids/karakterproblemen kennen die veroorzaakt zijn door inteelt en door-fokken. Gewone leuke mix-hondjes van onbekende afstamming die zich niet zo gauw druk maken en beduidend minder gevoelig zijn voor kwalen en allergieën. Als dit soort honden ook nog voor een nette prijs te verkrijgen zijn en er geen 700 tot 1000 Euro voor een pup hoeft te worden betaald wordt het aanschaffen van een gezelschapshond uit het buitenland al een stuk begrijpelijker, temeer daar het merendeel van de dieren al gecastreerd/gesteriliseerd is.
hond die door PAWS wordt geplaatst heeft een uitgebreide karakterobservatie over langere tijd achter de rug, de medewerkers kennen de honden en weten hoe ze zich presenteren en wat ze nodig hebben. Dit gaat bij de broodfok niet op: 11 pups bij een teef, alle 11 goed want: geld waard. R. F.
veel mogelijk ruimte en frisse lucht te geven. Twee maal per dag mag elke hond een tijd loslopen op een groter speelterrein, vaak in combinatie met een hond om mee te spelen. Geen slecht leven voor dieren die het fijn vinden om met soortgenoten te verblijven.
Het allerleukste is echter het contact met hun hondenwandelaar, iemand die tijd voor het dier heeft en vaak een band kan opbouwen met de hond, hetgeen zo belangrijk is in het socialisatie proces. Riemtraining wordt op deze manier vaak spelenderwijs aangeleerd hoewel volwassen honden die nooit aan een riem hebben gelopen er soms wel even over moeten nadenken of het wel zo’n goed idee is. Sommige honden kennen het geluid van hun vaste begeleider en worden al vrolijk als ze de auto horen. Een van de honden, nu geplaatst in België, ging als hij los mocht op het veld eerst naar het hek om te kijken of de auto van zijn hondenwandelaar ergens stond geparkeerd.
